مجله تخت گاز: رنج روور جدید که فروش آن در سال 2013 آغاز می‌شود با سر و صدای زیاد و ادعاهای باورنکردنی بیرون آمد. این غول بی‌شاخ و دم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و محصول بی‌نظیری است. ولی باید ثابت کند که طبل توخالی نیست. وقت آن رسیده که نشان دهد تعریف و تمجیدها بی‌دلیل نبوده است. رنج روور را به ایسلند آورده‌ایم؛ یکی از صعب‌العبورترین و ناهموارترین مناطق زمین، سرزمینی پر از برف و یخ و تپه و ماهور. اینجاست که رنج روور باید ادعاهایش را ثابت کند!



این رنج‌روور حیوان چموشی است که هیچ جا گیر نمی‌افتد! می‌خواهیم این ماشین را در آب و یخ و پستی و بلندی‌ها برانیم تا ضعف‌ها و قوت‌هایش مشخص شود. با آن به نزدیکی یک راه‌گاه مذاب‌های آتشفشانی آمده‌ایم که تا همین پنج سال پیش فعال بود و سنگ‌هایی که اینجا درست کرده هنوز محکم و جوان هستند. یک دریاچه نیمه یخی هم در کنار ماست و تکه‌هایی از زمین اینجا را برف پوشانده است. شاید حتی فکر راندن در چنین زمینی هم وحشت به دل هر کسی بیندازد ولی رنج‌‌روور برای همین ناهمواری‌ها ساخته شده است. باید ببینیم آیا به زانو در می‌آید یا نه! هوا آن‌قدر سرد است و سوز دارد که حتی چند دقیقه هم نمی‌توانیم بیرون ماشین سرما را تحمل کنیم. ابتدا با راندن روی لبه دره‌ای که حرکت مواد مذاب ایجاد کرده آغاز می‌کنیم.

اگر ماشین تعادلش را از دست بدهد سه متر سقوط می‌کند و با سر روی زمین می‌افتد. و اگر چنین اتفاقی بیفتد باید آن را همین جا بگذاریم و با لند روور دیگری که به همراه آورده‌ایم مستقیم به عقب برگردیم. البته اگر در ماشین سالم بمانیم و بتوانیم تکان بخوریم! شن‌های لبه این شیار نرم است ولی این شاسی‌بلند تا اینجا قرص و محکم نشان می‌دهد. چرخ‌های به نسبت پهن، ماشین را به زمین می‌چسباند و اجازه نمی‌دهد نیروی گشتاوری وارد شده آن را روی زمین بغلتاند.



اما همین جا یک حادثه در کمین ماست. ناگهان تکه‌ای از خاک زیر یکی از چرخ‌های عقب ماشین که به سمت دره است پایین می‌ریزد و عقب ماشین به داخل شیار منحرف می‌شود ولی ماشین می‌تواند با یک حرکت خودش را دوباره بالا بکشد. انگار که چارچنگولی به زمین چسبیده است! مطمئنا اگر یک ماشین تک دیفرانسیل بود ما داخل دره ‌افتاده بودیم! ماشین سیستم فنربندی فوق‌العاده نرمی دارد. به نرمی سرنشینان را بالا و پایین می‌کند و احساس می‌کنید در یک قایق بزرگ نشسته‌اید. اما با وجود اینکه فنربندی نرمی دارد، عکس‌العمل‌های ماشین تیز و سریع است.

فرد همراه ما که کنار راننده نشسته است ناگهان فریاد بلندی سر می‌دهد؛ به یک صخره بزرگ رسیده‌ایم که به دلیل پستی و بلندی‌های راه از دور معلوم نبود. دیگر برای عکس‌العمل دیر شده است و دو چرخ ماشین روی آن می‌رود و پایین می‌آید. ضربه بسیار شدید است ولی اتفاق خاصی نمی‌افتد. شاید اگر یک سدان روی این صخره رفته بود از وسط به دو نیم تقسیم می‌شد! به یک تپه با شیب نسبتا زیاد می‌رسیم که در کنار دره قد کشیده است. بالا رفتن از این تپه وحشتناک است چون اگر ماشین بلغزد، به درون دره سقوط می‌کنیم ولی هنگام حرکت به سمت بالا ماشین کاملا روی زمین مستقر است و تعادلش را حفظ می‌کند.